Paradoks nowoczesnej stolarki: im lepsze okno, tym większy problem z powietrzem w domu. Stare drewniane okna z lat 70. były tak nieszczelne, że dom „oddychał” sam – przez szczeliny między ramą a skrzydłem stale przenikało świeże powietrze, niezależnie od tego, czy ktoś o tym pamiętał. Współczesne okno PVC klasy 4 według EN 12207 jest szczelne praktycznie w stu procentach. Powietrze nie wchodzi i nie wychodzi inaczej niż przez kanał wentylacyjny lub otwarte skrzydło.
W połączeniu z grawitacyjną wentylacją kanałową – czyli systemem, jaki ma większość polskich domów jednorodzinnych i wielomieszkaniowych – szczelne okno tworzy problem. Komin wentylacyjny nie ciągnie, bo nie ma skąd brać świeżego powietrza. Wilgoć z gotowania, prania i oddychania kondensuje na szybach. Stężenie dwutlenku węgla w sypialni rośnie w nocy do poziomu, przy którym budzisz się rozbity. A w dłuższej perspektywie pojawia się pleśń, alergie, gorsza jakość snu.
Rozwiązaniem jest świadome doprowadzenie powietrza – nawiewnik. W tym artykule pokazuję, jakie są typy nawiewników, kiedy są wymagane prawem, czego unikać i jak dobrać je do istniejącego systemu wentylacji.
Co to jest nawiewnik?
Nawiewnik to niewielki element wbudowany w okno (rzadziej w ścianę), który w kontrolowany sposób wpuszcza świeże powietrze z zewnątrz do pomieszczenia. Nie ma napędu – działa pasywnie, wykorzystując różnicę ciśnień między wnętrzem a otoczeniem (powstałą przez ciąg w kanale wentylacyjnym).
Konstrukcyjnie nawiewnik to wąski moduł o długości 30–40 cm i szerokości 1–3 cm, montowany w górnej części okna – w ramie, w skrzydle albo bezpośrednio nad oknem w nadprożu. Powietrze przechodzi przez wbudowany filtr i wnika do pomieszczenia jednolitym, niezauważalnym strumieniem. Dobry nawiewnik nie generuje przeciągu – strumień jest skierowany w górę, gdzie miesza się z ciepłym powietrzem pomieszczenia, zanim opadnie.
W polskich warunkach typowy nawiewnik dostarcza około 10–40 m³ powietrza na godzinę w zależności od typu i różnicy ciśnień. To wartość zaprojektowana tak, by w przeciętnym pokoju utrzymać świeże powietrze bez dodatkowych źródeł nawiewu.
Typy nawiewników – który dla kogo?
Cztery główne typy różnią się sposobem regulacji przepływu.
- Nawiewnik higrosterowany. Najpopularniejszy w polskim budownictwie mieszkaniowym. Wewnątrz znajduje się czujnik wilgotności w postaci pasm poliamidowych, które rozszerzają się przy wzroście wilgotności. Otwarcie nawiewnika rośnie automatycznie, gdy w pomieszczeniu pojawia się więcej pary wodnej (z prysznica, gotowania, prania, oddychania). Po obniżeniu wilgotności automatycznie się przymyka. Działa bez prądu, bez baterii i bez ingerencji użytkownika.
- Nawiewnik ciśnieniowy. Sterowany różnicą ciśnień między wnętrzem a otoczeniem. Otwarcie rośnie przy silnym wietrze, zamyka się przy ciszy. Cel: zapobieganie nadmiernemu przepływowi powietrza w wietrzne dni i utrata ciepła. Mniej popularny niż higrosterowany, ale sensowny w domach na wzniesieniach i otwartym terenie, gdzie wiatr ma duży wpływ na bilans wentylacyjny.
- Nawiewnik akustyczny. Wzbogacony o tłumiące przegrody, redukujące hałas zewnętrzny o 30–42 dB. Niezbędny w mieszkaniach przy ruchliwych ulicach, w pobliżu kolei, lotnisk, dyskotek. Standardowy nawiewnik o szczelinie 30 cm potrafi „zniwelować” akustykę okna o pakiecie 35 dB do 28 dB — czyli przepuścić więcej dźwięku niż samo okno. Wariant akustyczny utrzymuje izolację dźwiękową na poziomie zbliżonym do okna bez nawiewnika.
- Nawiewnik manualny. Najprostszy — z dźwignią do ręcznego regulowania przepływu. Tani, ale wymaga pamiętania o regulacji. Coraz rzadszy w nowych instalacjach, bo automatyka higrosterowana jest niewiele droższa, a bezobsługowa.
Czy nawiewnik jest wymagany prawem?
Warunki Techniczne nakładają obowiązek zapewnienia odpowiedniej wymiany powietrza w każdym pomieszczeniu mieszkalnym. Konkretnie: w kuchni 70 m³/h, w łazience 50 m³/h, w wc 30 m³/h, w pokojach około 30 m³/h na osobę.
W praktyce, jeśli budynek ma wentylację grawitacyjną (większość mieszkań w blokach i domów jednorodzinnych do 2010 roku), świeże powietrze musi skądś wpłynąć. Stare okna nieszczelne dostarczały go „same z siebie”. W nowych szczelnych oknach klasy 4 wpływ powietrza wynosi praktycznie zero – i wtedy bez nawiewników kanały wentylacyjne przestają ciągnąć.
Od lat aktualne Warunki Techniczne (paragraf 155 ust. 3) wymagają, by w pomieszczeniach z wentylacją grawitacyjną zapewnić doprowadzenie powietrza zewnętrznego przez nawiewniki w oknach lub w ścianach – chyba że budynek ma wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła (rekuperator), która automatycznie dostarcza świeże powietrze przez własne kanały.
Oznacza to: jeśli kupujesz nowe okna do domu z wentylacją grawitacyjną, nawiewniki są praktycznie obowiązkowe. Producent okien może je dostarczyć fabrycznie zamontowane (jako element ramy lub skrzydła) — tak rozwiązuje to większość producentów PVC, w tym Dobroplast w systemach Smartline, Investline i P-line, gdzie nawiewniki są dostępne jako opcja konfiguracji.
A jeśli mam rekuperator?
Mechaniczna wentylacja z odzyskiem ciepła zmienia układ. Świeże powietrze nie wchodzi przez nawiewniki, ale przez kanały rekuperatora — przefiltrowane, podgrzane i rozdzielone po pokojach. Zużyte powietrze wychodzi przez kanały wyciągowe z kuchni, łazienki i wc. Cyrkulacja jest sterowana wentylatorami, nie różnicą ciśnień.
W domach z rekuperatorem nawiewniki nie tylko są zbędne — są wręcz szkodliwe. Otwarty nawiewnik tworzy „dziurę” w szczelnej obudowie, przez którą zimne powietrze wchodzi nieprzefiltrowane i nieogrzane. Marnuje to efektywność rekuperatora i obniża komfort cieplny.
Dlatego w domach z mechaniczną wentylacją z odzyskiem ciepła okna zamawia się bez nawiewników, a obudowa budynku ma być maksymalnie szczelna. To różny scenariusz, który należy ustalić z architektem lub instalatorem rekuperatora przed zamówieniem stolarki.
Co się dzieje, gdy zabraknie nawiewu?
Brak świeżego powietrza w szczelnym mieszkaniu rozpoznasz po kilku objawach, ustawionych w gradacji nasilenia.
- Para wodna na szybach zimą. Pierwszy sygnał. Wilgotność w pomieszczeniu rośnie powyżej 60 procent, na chłodniejszych powierzchniach (szyba, narożniki ościeży) kondensuje. Codzienne, regularne zjawisko zimą jest znakiem, że wymiana powietrza jest niewystarczająca.
- Duszność i bóle głowy w sypialni. Po nocy w zamkniętej sypialni stężenie CO₂ łatwo dochodzi do 2000–3000 ppm (normy zalecają poniżej 1000). Budzisz się rozbity, masz problemy z koncentracją w pierwszych godzinach dnia. To efekt nagromadzenia dwutlenku węgla wydychanego przez ciebie i partnera przez 7–8 godzin.
- Pleśń w narożnikach. Przy stale podwyższonej wilgotności po kilku miesiącach pojawiają się czarne plamy w narożnikach pomieszczeń – typowo przy oknach, w łazience, za szafami stojącymi przy zewnętrznej ścianie. Pleśń uwalnia zarodniki, które są poważnym alergenem.
- Kanał wentylacyjny „cofa”. W skrajnych przypadkach (kuchnia z okapem włączonym przy zamkniętych oknach) ciąg wentylacyjny odwraca kierunek — zamiast wychodzić, zaczyna ciągnąć powietrze z kanału do mieszkania, razem z zapachami od sąsiadów. Niebezpieczne też dla domów z piecami gazowymi i kominkami, gdzie odwrócony ciąg może wpuścić spaliny do wnętrza.
Montaż – gdzie nawiewnik powinien być umieszczony?
Cztery najczęstsze lokalizacje, z różnymi konsekwencjami.
- W ramie okna (górna belka). Najpopularniejszy wariant w nowych oknach. Producent (w tym Dobroplast) wytwarza okno z gotowym otworem pod nawiewnik, montuje go fabrycznie. Estetyczne, nie wymaga osobnej operacji budowlanej.
- W skrzydle okna. Alternatywa, gdy rama nie ma miejsca. Wymaga nieco wyższej skrzydła. Powietrze wpada po otwarciu okna na uchył lub przez szczelinę w skrzydle.
- W nadprożu nad oknem. Osobny otwór w ścianie nad oknem, z osłoną zewnętrzną
i wewnętrzną. Daje pełną swobodę w wyborze okna (bez nawiewnika w ramie), ale wymaga przebicia muru. Rozwiązanie najczęściej w renowacjach lub przy konserwatorze, który nie pozwala na ingerencję w wygląd okna. - Nawiewnik ścienny. Otwór w ścianie zewnętrznej, niezależny od okna. Stosowany rzadziej, ale przydatny tam, gdzie okna są bardzo wąskie albo w pomieszczeniach o szczególnych wymaganiach (laboratoria, gabinety lekarskie).
Niezależnie od lokalizacji nawiewnik powinien znajdować się w górnej części pomieszczenia – wpadające powietrze (chłodniejsze niż wnętrze) opada wzdłuż ściany, miesza się z cieplejszym powietrzem przy podłodze i tworzy łagodny przepływ bez przeciągu.
Konserwacja – co trzeba i jak często?
Nawiewniki wymagają niewielkiej, ale regularnej obsługi.
- Czyszczenie filtra co 3–6 miesięcy. Wewnętrzna kratka i filtr łapią kurz, owady, pyłki. Wystarczy odkurzanie miękką końcówką — bez wody i detergentów. Zaniedbany filtr blokuje przepływ powietrza, a nawiewnik przestaje pełnić swoją funkcję.
- Sprawdzenie czujnika higrosterowanego raz w roku. W modelu higrosterowanym pasma poliamidowe mogą zabrudzić się tłuszczem (w kuchni) lub osiąść kurzem. Delikatne odkurzanie wystarczy w większości przypadków.
- Wymiana całego modułu co 10–15 lat. Wnętrze nawiewnika zużywa się, czujniki tracą czułość. To koszt 100–300 zł za moduł plus montaż.
Najczęstsze błędy:
- Zamawianie okien szczelnych bez nawiewników do mieszkania z wentylacją grawitacyjną. Oszczędność kilkuset złotych zamienia się w pleśń i kondensat. Najczęstszy problem w nowych mieszkaniach, gdzie inwestor wymienia okna „w pakiecie” bez sprawdzenia, jaki ma system wentylacji.
- Zaklejenie nawiewnika taśmą zimą. Mit, że „przez nawiewnik ucieka ciepło, więc zimą trzeba go zamknąć”. Owszem, częściowo prawda — ale za tę cenę dostajesz wilgoć, pleśń i duszność. Zaklejanie zimą to jeden z najszybszych sposobów na zniszczenie szczelnego mieszkania.
- Wybór nawiewnika bez akustyki w mieszkaniu przy hałaśliwej ulicy. Standardowy nawiewnik przepuszcza dźwięk znacznie lepiej niż samo okno. Akustyczna wersja kosztuje 100–250 zł więcej, ale różnica w spaniu jest dramatyczna.
- Pomijanie nawiewników w sypialni „bo nie chcemy hałasu”. Sypialnia to pomieszczenie,
w którym świeże powietrze jest najważniejsze (8 godzin oddychania). Bez nawiewu wieczorne zamknięcie drzwi pokoju i okna kończy się rano bólem głowy. - Montaż nawiewnika na poziomie głowy zamiast w górnej belce. Powietrze wpadające na poziomie głowy daje przeciąg. Górne położenie pozwala strumieniowi zmieszać się z ciepłem zanim opadnie.
FAQ
Czy nawiewniki są obowiązkowe w nowych oknach?
Tak, jeśli budynek ma wentylację grawitacyjną. Wymagają tego Warunki Techniczne. Nie, jeśli budynek ma mechaniczną wentylację z odzyskiem ciepła (rekuperator) – tam nawiewniki są wręcz szkodliwe.
Czy nawiewnik powoduje straty ciepła?
Tak, ale niewielkie. Typowy nawiewnik higrosterowany w sezonie grzewczym podnosi koszt ogrzewania o 3–7 procent w porównaniu z oknem bez nawiewnika. Korzyść w postaci świeżego powietrza i braku pleśni przeważa.
Jaki nawiewnik wybrać do sypialni?
Higrosterowany akustyczny. Higrosterowanie zapewnia automatyczne dopasowanie do wilgotności (więcej powietrza po prysznicu, mniej w nocy), akustyka chroni przed hałasem zewnętrznym.
Czy nawiewnik wymaga prądu?
Nie. Większość modeli (higrosterowane, ciśnieniowe, manualne) działa pasywnie. Tylko nieliczne nawiewniki elektryczne wymagają zasilania i są stosowane raczej w specjalistycznych instalacjach.
Czy mogę zamknąć nawiewnik na noc, gdy hałasuje sąsiad?
Nie warto. Zamknięty nawiewnik blokuje cyrkulację, a w sypialni już po dwóch godzinach stężenie CO₂ przekracza zalecane normy. Lepiej zainwestować w wersję akustyczną.
Czy producent okien może dostarczyć okno z nawiewnikiem fabrycznie?
Tak. Większość producentów stolarki PVC, w tym Dobroplast w systemie Smartline+, oferuje nawiewniki jako opcję konfiguracji okna. Plus — montaż fabryczny daje pewność szczelności styku nawiewnika z ramą i lepszą gwarancję.
Czy nawiewnik można dorobić do istniejącego okna?
Tak, ale wymaga to ingerencji w ramę — wycięcia otworu i osadzenia modułu. Najlepiej zlecać autoryzowanemu serwisowi producenta lub firmie specjalistycznej. Samodzielne wycinanie ramy PVC może uszkodzić jej szczelność.
Świadomy wybór okien to inwestycja długoterminowa, która wpływa na efektywność energetyczną domu i ochronę środowiska. Odpowiednie okna mogą znacząco obniżyć koszty ogrzewania, a wybór ekologicznych materiałów i procesów produkcji minimalizuje wpływ na środowisko. Kluczowe znaczenie mają parametry energetyczne, materiały oraz kalkulacja zwrotu z inwestycji.
Co oznacza świadomy wybór okien i dlaczego ma znaczenie dla środowiska?
Świadomy wybór okien oznacza podejmowanie decyzji zakupowej w oparciu o długoterminowe korzyści energetyczne, środowiskowe i finansowe. To podejście uwzględnia:
- Cenę zakupu i całkowity koszt użytkowania przez długie lata
- Maksymalizację efektywności energetycznej
- Minimalizowanie wpływu na środowisko
Okna mają bezpośredni wpływ na efektywność energetyczną budynku poprzez kontrolę strat ciepła zimą i przegrzewania latem. Słabe okna mogą być odpowiedzialne za znaczną część strat energii w domu. Wybierając okna o wysokiej izolacyjności termicznej, redukujesz zapotrzebowanie na ogrzewanie i klimatyzację, co przekłada się na niższe emisje CO2.
Ekologiczny aspekt wyboru okien obejmuje również:
- Materiały użyte do produkcji
- Procesy wytwarzania
- Możliwość recyklingu po zakończeniu użytkowania
Producenci coraz częściej stosują technologie zmniejszające ślad węglowy, wykorzystują odnawialne źródła energii w produkcji i projektują produkty z myślą o gospodarce obiegu zamkniętego.
Jakie parametry energetyczne okien naprawdę wpływają na oszczędności?
Kluczowe parametry energetyczne okien to:
- Współczynnik przenikania ciepła U (W/m²K) – im niższa wartość, tym lepsza izolacyjność termiczna
- Współczynnik g – określa przepuszczalność energii słonecznej przez szyby
- Współczynnik Lt – informuje o przepuszczalności światła dziennego
Dla okien energooszczędnych współczynnik U powinien być jak najniższy, aby zapewnić maksymalną efektywność energetyczną.
W domach z dużymi przeszkleniami od strony południowej warto wybierać szyby o niższym współczynniku g, aby uniknąć przegrzewania latem. Wysokie wartości współczynnika Lt zapewniają dobre doświetlenie naturalne, co zmniejsza zapotrzebowanie na oświetlenie sztuczne w ciągu dnia.
Certyfikaty energetyczne okien zawierają również informacje o klasie energetycznej oraz szczegółowe dane techniczne. Przy interpretacji certyfikatów zwracaj uwagę na warunki testowe – parametry mogą różnić się w zależności od metody pomiarów i standardów krajowych.
Które materiały okienne są najbardziej przyjazne środowisku?
Okna z PVC
- Długa żywotność i dobre parametry izolacyjne
- Pełna recyklingowalność – można je przetwarzać wielokrotnie bez utraty właściwości
- Wykorzystanie profili z recyklingu w produkcji
Drewniane okna
- Materiał odnawialny z korzystnym bilansem węglowym
- Wymagają regularnej konserwacji
- Sprawdź certyfikaty FSC lub PEFC potwierdzające pochodzenie z lasów zarządzanych zrównoważenie
Aluminium
- Wysoka energochłonność produkcji, ale pełna recyklingowalność
- Okna z przegrodą termiczną oferują dobre parametry energetyczne
- Recykling zużywa znacznie mniej energii niż produkcja z surowca pierwotnego
Kompozyty
- Łączą zalety różnych materiałów
- Doskonałe parametry energetyczne
- Bardziej skomplikowany recykling ze względu na wielomateriałową strukturę
Jak obliczyć rzeczywisty zwrot z inwestycji w energooszczędne okna?
Kalkulację zwrotu rozpocznij od oszacowania rocznych oszczędności energii. Uwzględnij następujące elementy:
- Porównaj współczynniki U starych i nowych okien
- Uwzględnij powierzchnię okien i warunki klimatyczne w Twojej lokalizacji
- Oszacuj roczne oszczędności energii
Okres zwrotu inwestycji obliczysz dzieląc dodatkowy koszt energooszczędnych okien przez roczne oszczędności na rachunkach za energię. Uwzględnij również:
- Dotacje i ulgi podatkowe na termomodernizację
- Inflację cen energii – historycznie rosną szybciej niż inflacja ogólna
Długoterminowe korzyści wykraczają poza oszczędności energii:
- Zwiększenie wartości nieruchomości
- Poprawa komfortu cieplnego i akustycznego
- Zmniejszenie kondensacji pary wodnej
- Uniknięcie kosztów napraw i konserwacji
Jeśli rozważasz wymianę starych okien na PVC, uwzględnij też te dodatkowe korzyści w kalkulacji.
Świadomy wybór okien wymaga spojrzenia na inwestycję z perspektywy całego cyklu życia produktu. Najważniejsze to zbalansowanie parametrów energetycznych, wpływu środowiskowego i kosztów długoterminowych. Dobrze dobrane okna służą przez dekady, zapewniając komfort, oszczędności i spokój o środowisko. W Dobroplast rozumiemy, że każda inwestycja w wysokiej jakości produkty to krok w stronę zrównoważonej przyszłości Twojego domu.
Mycie okien nie musi koniecznie wiązać się z koniecznością narażania się na kontakt z chemikaliami. Istnieją łatwe, szybkie i tanie sposoby na ekologiczne mycie okien. Poniżej przedstawiamy najlepsze, naszym zdaniem, metody czyszczenia szyb i framug.
Niechęć do mało przyjaznych człowiekowi i środowisku naturalnemu związków chemicznych dla wielu ludzi wynika z ekologicznego trybu życia i dbałości o naturę. Dla ogromnej części jest to konieczność ze względu na różne alergie lub nadwrażliwość na silną chemię zawartą w komercyjnych środkach czystości. Pamiętać należy, że chemikalia zawarte w sklepowych płynach do mycia okien wnikają do naszych organizmów przez skórę, ale również przez układ oddechowy. Na szczęście do mycia okien można z powodzeniem stosować wyłącznie naturalne produkty, dostępne w każdym sklepie i znane nam dobrze z własnej kuchni.
Naturalne produkty do mycia okien
Istnieje co najmniej kilka produktów spożywczych, które świetnie sprawdzają się w przypadku mycia stolarki okiennej i szyb, a które stosuje się również do czyszczenia powierzchni mających styczność z jedzeniem lub bezpośredni kontakt z ciałem. Poniżej znajdziecie listę 5 produktów, które w połączeniu ze zwykłą wodą dadzą efekty równe lub lepsze, niż gotowe chemiczne środki czyszczące:
Sok z cytryny lub kwasek cytrynowy
Ekstrakt z cytryny to kwasy naturalnego pochodzenia, które wchodzą w reakcję z zabrudzeniami i pozwalają na ich bezproblemowe usunięcie z ram okna, jak i samych szyb. Posiada właściwości wybielające, co okaże się bardzo przydatne w przypadku białych framug okien w domu osób palących papierosy oraz w kuchni, gdzie na oknach osiadają drobinki tłuszczu. Sok lub kwasek cytrynowy pomoże usunąć z zewnętrznych partii okien kamień, który potrafi powstać po częstych opadach deszczu. Do tego posiada świeży i orzeźwiający zapach.
Do ekologicznego mycia okien najlepiej sprawdza się połączenie 100 ml ciepłej wody z 50 ml soku z cytryny. Mieszanki nie trzeba spłukiwać.
Soda oczyszczona lub proszek do pieczenia
Soda oczyszczona, posiadająca odczyn zasadowy jest znana ze swoich właściwości neutralizujących kwasy oraz pochłaniających przykre zapachy. Soda jest produktem delikatnie ścierającym, jednak nie uszkadza powierzchni okien, ani elementów stolarki okiennej. Jako środek lekko żrący idealnie sprawdza się w odklejaniu i częściowym rozkładaniu zabrudzeń, które następnie z łatwością można usunąć z okna. W przypadku wyjątkowo uporczywych zabrudzeń można pozostawić ją na powierzchni na kilkanaście minut.
Sody oczyszczonej lub proszku do pieczenia używa się do oczyszczania w formie pasty uzyskiwanej z połączenia tego środka z gorącą wodą. Resztki sody należy usunąć z okna przy pomocy miękkiej tkaniny nasączonej czystą wodą.
Ocet
Ocet wyjątkowo skutecznie radzi sobie z tłustymi zabrudzeniami, zarówno na samych szybach, jak i ramach okiennych. Posiada bardzo intensywny zapach, który dla niektórych jest trudny do zaakceptowania, jednak pamiętajcie, że ten aromat bardzo szybko się ulatnia. Ocet nie tylko myje, ale również pięknie nabłyszcza szyby. Do tego nie powoduje powstawania smug.
Do skutecznego umycia okien wystarczy połączenie octu i ciepłej wody w stosunku 1:1. Okien nie należy po tym zabiegu spłukiwać.
Szare mydło
Ma właściwości hipoalergiczne i znikomy zapach. Bardzo skutecznie usuwa tłuszcz, co będzie miało szczególne znaczenie w przypadku mycia okien w kuchni. Świetnie sprawdzi się do mycia zewnętrznych ram okiennych, na których osiadają zanieczyszczenia znajdujące się w miejskim powietrzu oraz w deszczu. To od tego środka warto zacząć ekologiczne mycie okien, które były zaniedbywane od dłuższego czasu.
Szare mydło wystarczy rozpuścić w ciepłej wodzie – jego stężenie powinno wynosić około jedną łyżeczkę mydła na pół litra płynu. Po oczyszczeniu framugi należy przetrzeć mokrą szmatką, aby usunąć resztki piany.
Spirytus
Przyda się, gdy okna nie były myte przez długi okres, a dom znajduje się w aglomeracji miejskiej lub pobliżu zakładów przemysłowych emitujących do atmosfery lotne zanieczyszczenia. Jego mocny zapach może w pierwszej chwili drażnić, ale momentalnie ulatnia się, pozostawiając powierzchnię czystą i odkażoną. Przy jego stosowaniu może wystąpić nadmierne wysuszenie skóry dłoni lub pieczenie, dlatego nie należy zapominać o zabezpieczających rękawiczkach.
W przypadku silnych zabrudzeń najlepiej zadziała mieszanka wody i spirytusu w stosunku 100 ml do 100 ml z dodatkiem łyżki octu. Tego naturalnego środka czyszczącego nie trzeba usuwać z umytych powierzchni.
Jakie materiały do ekologicznego umycia okien?
Powyższe naturalne produkty czyszczące będą jeszcze skuteczniejsze w działaniu, gdy zostaną użyte na materiałach, które odpowiednio rozprowadzą je na mytych powierzchniach. Tutaj również prym wiodą produkty stworzone z naturalnych materiałów, takie jak bawełniane tkaniny, ircha, plusz lub ręczniki papierowe. Pamiętajcie jednak, że te ostatnie muszą być dobrej jakości, w przeciwnym przypadku będą zostawiały na szybach biały pyłek, który zniweluje naszą pracę.
Ciekawym i ekologicznym rozwiązaniem jest używanie parownicy do oczyszczania okien z PVC. Przy użyciu tego urządzenia, oprócz wody, nie będą potrzebne żadne dodatkowe środki czyszczące. Gorąca para pozwoli w łatwy sposób odkleić zabrudzenia od plastikowych powierzchni, a do tego odkazi czyszczone powierzchnie.
Wykorzystując naturalne składniki, które można znaleźć w każdym sklepie, można skutecznie i dokładnie umyć każde okno. Pomożemy tym samym środowisku naturalnemu, ale również swojemu zdrowiu. Jednocześnie nie będziemy narażeni na znany wszystkim, a lubiany przez niewielu chemiczny zapach sztucznych środków czystości.